దైవమిచ్చిన భార్య

చిన్నతనం చాల సంతోషమైన కాలం అంటారు. హాయిగా చీకూ చింత లేకుండా భోజనం, చిరుతిండి బట్టలు ప్రేమగల దేవత మాకు సంసిండ్డం చేసి ఇస్తుందనే ఉద్దేశ్యం తో తిరగటం ఆడుకోవటం బాగా ఉంటుంది.
ఈ పెద్దవాళ్ళు ఎందుకో చిదరించు కొంటూ కోప్పడుతూ, ఏడుస్తూ బ్రతుకుతారు. అట్లా బతకక పోతేనేం?
ఆకాశం మబ్బులూ, పువ్వులూ, చిలకలూ, రైళ్ళూ , నీళ్ళూ ఇన్ని ఉండగా ఈ పెద్దవాళ్ళకు సంతోషం లేక పోవట మేమా అని సందేహం.

ఆనందం

నాకు ఆనందం కావాలి ,, నేను ఆనందం అనుభవించాలి అని ప్రయత్నిస్తే ఆనందం వచ్చేట్టు కనపడదు..
ఒక కార్యం ద్వారానే కల్గుతుంది ఆనందం.. మనసు ఆ కార్యం మీదనే ఉండాలి కానీ ఆనందం మీద ఉంటె ఆనందం చెదిరిపోతుంది..తీపి కావాలన్నా వాడు తీపి కోసం వెతికితే ఎక్కడన్నా కనపడుతుందా .. చెరుకు కోసం వెతకాలి కాని..
ఒక యోగి వచ్చి ఆసనం చుఇపగానే అందరు ఆసనాలు ప్రారంభిస్తారు.. ఇంకో పండితుడు వచ్చి జుట్లు కోరిగించ మనగానే అందరు జుట్లు గోరిగిస్తారు..
ఉద్యోగం చేస్తూ ఎన్నడు నవ్వని దురదృష్ట వంతుడు..ప్లేదరై కవుల వెంట తిరిగే రసికుడు.. పెళ్లి చేసుకొని నమ్మకంగా నిలువ లేని స్త్రీ ... ఇలా అందరూ తమ ఆనందమేదో తెలియని మూర్కులు..
తమకి లేని వొస్తువ తమకి ఆనందం ఇస్తున్డను కోవటం పెద్ద భ్రమ..

ఆనందం

తనకి బాధ కలిగించే పనులనుండి మన శరీరం తనంతట తనే తప్ప్పుకుంటుంది..
కానీ మనసుకి మాత్రం అ నేర్పు ఇంకా రాలేదు..తనకి ఏది అనడం ఇస్తుందో.. ఆ బాధల ఎట్లా నుంచి తప్పుకోగాలరో మనుషులు ఇంకా నేర్చుకోలేదు.కనకనే ఎవడు వచ్చి " ఆనందం " అని కేకలు వేసినా వాడి వెంట పరిగెత్తుతారు..

ఆనందం

"తనే ఆనందం పొందాలి అనే కార్యాల కన్నా .. ఇతరులకి ఆనందం ఇద్దామన్న ఉద్దేశ్యంతో చేసే కార్యాలు ఎక్కువ ఆనందాన్ని ఇస్తాయి..